17 juli 2026
Bij disaster recovery draait storage om het bewaren en herstellen van data na een storing, aanval of calamiteit. De meest gebruikte opties zijn on-premises NAS- en SAN-systemen, cloudopslag en hybride combinaties van beide. Welke optie het beste past, hangt af van je hersteltijddoelen (RTO), dataverlieslimieten (RPO), budget en de aard van je werklasten. Veel organisaties kiezen tegenwoordig voor een combinatie van lokale replicatie en cloudback-up voor maximale flexibiliteit.
Disaster recovery-plannen die jaren geleden zijn opgezet, houden vaak geen rekening met de huidige datahoeveelheden, hybride omgevingen of de snelheid waarmee moderne aanvallen, zoals ransomware, zich verspreiden. Het gevolg: herstelprocessen die te langzaam zijn, back-ups die niet kloppen of storage-oplossingen die de benodigde capaciteit niet meer aankunnen. De concrete oplossing is een periodieke audit van je DR-storage: controleer of je RTO en RPO nog realistisch zijn, test of je back-ups daadwerkelijk herstelbaar zijn en beoordeel of je huidige opslagarchitectuur past bij je huidige infrastructuur.
Veel IT-teams weten dat ze back-ups hebben, maar testen zelden of die back-ups ook daadwerkelijk werken. Een back-up die nooit getest is, is geen garantie, maar een aanname. Zeker bij complexe omgevingen met virtualisatie, databases of gedistribueerde opslag kan een back-up technisch aanwezig zijn, maar bij herstel onbruikbaar blijken. De oplossing is simpel, maar wordt te vaak overgeslagen: plan regelmatig hersteltests in, documenteer de uitkomsten en pas je storageconfiguratie aan op basis van wat je leert.
Storage bij disaster recovery is het geheel van opslagsystemen, -methoden en -strategieën waarmee je data veiligstelt, zodat je die kunt herstellen na een storing, aanval of verlies. Het gaat niet alleen om het opslaan van back-ups, maar ook om hoe snel en volledig je die data terugkrijgt wanneer het misgaat.
Zonder goede storagestrategie is een DR-plan een papieren tijger. Je kunt uitstekende procedures hebben, maar als de data niet beschikbaar is of de herstelsnelheid te laag ligt, heeft een organisatie daar weinig aan. Storage bepaalt in grote mate hoe lang een systeem offline is en hoeveel data je kwijtraakt.
Voor organisaties waar systemen bedrijfskritisch zijn, zoals ziekenhuizen, paymentproviders of datacenters, maakt de keuze voor de juiste storage-oplossing het verschil tussen een beheersbare storing en een serieuze bedrijfscrisis.
De meest gebruikte storage-opties voor disaster recovery zijn: lokale NAS- of SAN-systemen, cloudopslag bij providers zoals AWS of Azure, tapeback-up voor langetermijnarchivering en hybride oplossingen die lokale opslag combineren met cloudreplicatie. Elke optie heeft een andere verhouding tussen kosten, snelheid en betrouwbaarheid.
RTO (Recovery Time Objective) is de maximale tijd die je accepteert om systemen te herstellen na een incident. RPO (Recovery Point Objective) is de maximale hoeveelheid data die je bereid bent te verliezen, uitgedrukt in tijd. Beide waarden bepalen direct welke storage-oplossing je nodig hebt.
Een lage RTO betekent dat je systemen snel weer operationeel moeten zijn. Dat vraagt om storage die dicht bij de productieomgeving staat, zoals synchrone replicatie naar een secundaire locatie of een lokale hot standby. Cloudopslag is hier minder geschikt, tenzij je een snelle verbinding hebt.
Een lage RPO betekent dat je vrijwel geen dataverlies kunt accepteren. Dat vereist continue replicatie of zeer frequente snapshots. Hoe lager de RPO, hoe duurder en complexer de storage-oplossing doorgaans wordt. Het is dan ook verstandig om per systeem of applicatie te bepalen welke RTO en RPO realistisch en noodzakelijk zijn, in plaats van één norm voor de hele organisatie te hanteren.
On-premises storage is de betere keuze wanneer je snelle hersteltijden nodig hebt, grote datahoeveelheden verwerkt of te maken hebt met strikte compliance-eisen rondom datalocatie. Cloudopslag past beter bij organisaties die geografische spreiding willen, beperkt opslagbeheer kunnen uitvoeren of flexibel willen schalen zonder hardware-investeringen.
On-premises storage geeft je volledige controle over prestaties en latency. Bij het herstel van grote volumes data is lokale opslag aanzienlijk sneller dan downloaden vanuit de cloud, zeker als je bandbreedte beperkt is. Sectoren zoals defensie of de medische wereld kiezen vaak voor on-premises vanwege wettelijke eisen aan dataopslag.
Cloudopslag biedt als groot voordeel dat je data geografisch gescheiden bewaart van je primaire locatie. Als een brand, overstroming of stroomuitval je datacenter treft, blijft de cloudkopie intact. De kosten zijn voorspelbaar en je hoeft geen hardware te onderhouden. Het nadeel is dat herstel van grote datasets veel tijd kost als de verbinding traag is.
In de praktijk kiezen veel organisaties voor een hybride aanpak: kritische data lokaal repliceren voor snelle herstelacties en een cloudkopie bewaren als geografisch vangnet.
Storage-replicatie kopieert data automatisch van een primaire naar een secundaire locatie, zodat bij een storing een actuele kopie beschikbaar is. Dit kan synchroon (real-time, geen dataverlies) of asynchroon (met een kleine vertraging, minder belasting op het netwerk) gebeuren.
Bij synchrone replicatie wordt elke schrijfoperatie bevestigd zodra die op beide locaties is opgeslagen. Dit garandeert dat de secundaire kopie altijd identiek is aan de primaire. Het nadeel is dat dit latency introduceert, wat de prestaties kan beïnvloeden bij grote afstanden tussen de locaties.
Asynchrone replicatie schrijft data eerst naar de primaire opslag en stuurt die daarna naar de secundaire locatie. Er is een klein tijdsverschil, wat betekent dat je bij een storing een beperkte hoeveelheid data kunt verliezen. In ruil daarvoor is er minder netwerkbelasting en zijn grotere afstanden haalbaar.
Naast replicatie zijn snapshots een veelgebruikte aanvulling. Een snapshot legt de toestand van een systeem vast op een specifiek moment. Bij ransomware of menselijke fouten kun je terugkeren naar een snapshot van vóór het incident, zonder dat je alles opnieuw hoeft te repliceren.
De meest gemaakte fouten bij DR-storage zijn: back-ups nooit testen, te weinig geografische spreiding, geen onderscheid maken tussen systemen met verschillende herstelvereisten en het onderschatten van de hersteltijd bij cloudopslag. Deze fouten komen pas aan het licht op het slechtst denkbare moment.
Back-ups die nooit worden getest, zijn een van de grootste risico’s. Een back-up kan technisch aanwezig zijn, maar onleesbaar, incompleet of incompatibel met de huidige omgeving. Regelmatig een hersteltest uitvoeren, ook wel een “restore drill” genoemd, is de enige manier om te weten of je DR-plan daadwerkelijk werkt.
Een andere veelgemaakte fout is het bewaren van back-ups op dezelfde fysieke locatie als de primaire data. Als die locatie uitvalt, verlies je alles tegelijk. Geografische spreiding, via een tweede locatie of de cloud, is geen luxe, maar een basisvereiste voor een serieuze DR-strategie.
Tot slot behandelen veel organisaties alle systemen hetzelfde, terwijl de herstelvereisten sterk kunnen verschillen. Een e-mailserver heeft een andere RPO dan een productiedatabase. Door per systeem te bepalen welke storage-aanpak past, bespaar je kosten en verbeter je tegelijk de betrouwbaarheid van je herstelplan.
Wil je weten welke storage-aanpak past bij jouw DR-strategie? Bij ons kun je terecht voor storage solutions die zijn afgestemd op jouw specifieke situatie, van lokale Supermicro-opslagsystemen tot hybride configuraties. Wij denken graag met je mee; neem gerust contact op.
Het wordt aanbevolen om je DR-storage strategie minimaal één keer per jaar grondig te evalueren, en daarnaast na elke significante wijziging in je infrastructuur, zoals een migratie naar de cloud, een uitbreiding van je datavolume of een nieuwe applicatie. Ransomware-aanvallen en andere dreigingen evolueren snel, dus een jaarlijkse audit helpt je om gaten in je bescherming tijdig te dichten. Koppel deze evaluatie altijd aan een praktische hersteltest om te bevestigen dat je strategie niet alleen op papier klopt.
De 3-2-1-regel houdt in dat je drie kopieën van je data bewaart, op twee verschillende opslagmedia, waarvan één kopie offsite staat. In de praktijk betekent dit bijvoorbeeld: productiedata op je primaire storage, een lokale back-up op NAS of SAN, en een derde kopie in de cloud bij een provider zoals AWS of Azure. Deze aanpak beschermt je tegen zowel hardwarestoringen als locatiegebonden calamiteiten zoals brand of overstroming. Voor omgevingen met een hoog risico op ransomware wordt tegenwoordig ook de 3-2-1-1-variant aanbevolen, waarbij één kopie volledig offline of air-gapped bewaard wordt.
De meest effectieve maatregelen zijn: immutable back-ups (back-ups die na aanmaak niet meer gewijzigd of verwijderd kunnen worden), air-gapped opslag die fysiek of logisch losgekoppeld is van het netwerk, en het bewaren van meerdere snapshots over een langere periode zodat je kunt terugkeren naar een punt vóór de infectie. Controleer ook of je back-upsoftware detectie biedt van ongebruikelijke schrijfpatronen, wat een vroeg signaal van ransomware-activiteit kan zijn. Vergeet niet om je herstelprocedure specifiek te testen voor een ransomware-scenario, want dit wijkt af van een standaard hardwarestoring.
De kosten variëren sterk afhankelijk van je RTO, RPO, datavolume en gekozen architectuur. Een hybride oplossing met lokale NAS-replicatie en cloudback-up voor een middelgrote organisatie (50–250 medewerkers) kan uiteenlopen van enkele honderden tot enkele duizenden euro's per maand, inclusief licenties en beheer. On-premises SAN-oplossingen vragen een hogere initiële investering maar lagere doorlopende kosten. Het is verstandig om de kosten van je storage-oplossing af te wegen tegen de potentiële schade van downtime, want voor veel organisaties wegen de herstelkosten van een serieus incident zwaarder dan de investering in een robuuste DR-strategie.
In de meeste gevallen kun je voortbouwen op je bestaande back-upinfrastructuur, mits je de huidige staat ervan eerlijk beoordeelt. Begin met een inventarisatie: zijn je huidige back-ups herstelbaar, voldoen ze aan je RTO en RPO, en is er voldoende geografische spreiding? Vaak zijn gerichte uitbreidingen, zoals het toevoegen van cloudreplicatie of het instellen van immutable back-ups, voldoende om de bestaande opzet te versterken. Alleen als je infrastructuur fundamenteel verouderd is of niet aansluit bij je huidige werklasten, is een volledige heropzet de betere keuze.
Start met een Business Impact Analysis (BIA): breng in kaart welke systemen en applicaties direct invloed hebben op je bedrijfsprocessen, omzet of wettelijke verplichtingen bij uitval. Systemen met de hoogste bedrijfskritische waarde, zoals productiedatabases, betaalplatformen of patiëntdossiers, krijgen de strengste RTO en RPO en dus de meest robuuste storage-aanpak. Minder kritische systemen, zoals een interne wiki of archiefdata, kunnen met goedkopere en tragere storage-opties worden afgedekt. Door dit onderscheid te maken bespaar je kosten en zorg je dat je budget terechtkomt waar het de meeste impact heeft.
Goede documentatie is minstens zo belangrijk als de technische oplossing zelf. Leg vast: welke systemen worden geback-upt, op welke locatie de back-ups staan, hoe en door wie het herstel uitgevoerd moet worden, en wat de verwachte hersteltijd per systeem is. Voeg ook de inloggegevens en toegangsprocedures voor je storage-omgevingen toe, opgeslagen op een veilige en offline toegankelijke locatie. Test of een nieuwe of vervangende medewerker uitsluitend op basis van je documentatie een herstelactie kan uitvoeren, want in een crisissituatie is er geen tijd om ontbrekende informatie op te zoeken.
Den Sliem 89
7141 JG Groenlo
The Netherlands
+31 544 470 000
info@ncs.nl
GPU-servers verwerken duizenden berekeningen parallel — ontdek wanneer ze onmisbaar zijn voor jouw organisatie.
Wat is een AI-server en wanneer heb je er een nodig? Ontdek de techniek, hardware en toepassingen.
